Jorien Habing

Uit de blog van een cliƫnt van 'het Loo erf'


"Onze muzieklerares op het Loo Erf heeft een mooie, hoge en heldere stem die het beste tot zijn recht komt als ze zingt. Gelukkig doet ze dat met regelmaat, voor haarzelf, om anderen te vermaken en om mensen te helpen hetzelfde te doen. Eigenlijk verbaast het me dat iemand met in mijn ogen zo'n natuurlijk talent het naar eigen zeggen ook nog best wel eng vindt om op deze manier van zich te laten horen, maar het is waar wat ze er van de week over zei, namelijk dat je al zingend daadwerkelijk iets van je binnenste laat zien. Een verhaal vertellen door middel van een lied is echt totaal anders dan wanneer je de woorden gewoon uitspreekt of schrijft. Er komt veel bij kijken, meer dan je misschien denkt. Zo is het niet enkel zaak dat je zuiver zingt, en krachtig en hard of juist lieflijk en zacht als de tekst daarom vraagt, het is van minstens zo groot belang dat je je publiek overtuigt van je boodschap of verhaal. Doordat er bij zang zo veel verschillende technieken aan te pas komen, kan er ook van alles en nog wat misgaan. Mijn god, wat heb ik in de loop der jaren een boel beroerde zangers en zangeressen op televisie gezien die daarentegen zelf dachten al een heuse ster te zijn nog voordat ze waren doorgebroken, en wat ben ik dikwijls bang geweest met mijn huis-, tuin- en keukengezang tot die groep mislukte types te behoren. Vandaar dat ik het weliswaar als een hele eer beschouwde toen ik voor het koortje werd gevraagd dat tijdens het kerstdiner op het Loo Erf heeft opgetreden, maar dat ik onder het repeteren aanvankelijk amper mijn mond open durfde te doen. Toch kreeg ik zo onderhand het vertrouwen dat ik helemaal niet zo'n slechte stem heb, sterker nog, dat zingen mij heel aardig afgaat. Bovenal kreeg ik er aardigheid in. Direct na afloop van de uitvoering van ons gelegenheidskoor, stelde ik daarom vast dat ik er graag mee door wilde gaan. Wat ik in gedachten had was wellicht een tikkeltje ambitieus, maar mijn grootste wens op dit gebied was dat ik een keer in mijn eentje een zelfgekozen lied ten gehore zou brengen. Er is geen betere gelegenheid denkbaar om dat te proberen dan het halfjaarlijkse open podium waar eenieder die muziekonderwijs geniet vrijwillig zijn kunsten mag vertonen, en dus werkten de muziekdocenten en ik daar samen naartoe. Over de keuze van het lied hoefde ik overigens nauwelijks na te denken. "Later is allang begonnen" van het Klein Orkest heeft mij altijd enorm geraakt, soms pijnlijk, vanwege de vele dingen die ik uit angst aan me voorbij heb laten gaan, dan weer motiverend om eindelijk datgene te doen wat ik werkelijk wilde. Toepasselijker kon het derhalve bijna niet... Gisterenavond was het moment waar ik zo naar uitgekeken had eindelijk daar. Na enkele zangsessies, waarbij de lerares er vooral op lette dat ik geloofwaardig zong, stond ik er dan, helemaal alleen voor een zaal vol mede-revalidanten, personeelsleden en andere belangstellenden, naast de piano die door de mannelijke muziekleraar prachtig werd bespeeld, met een microfoon in mijn hand, precies zoals ik dat voor ogen had gehad. Natuurlijk was ik bloednerveus, hoewel dat kennelijk niet aan me te merken was, maar ik vond het fantastisch! Met volle teugen heb ik ervan genoten, en wat was het heerlijk, al die complimenten en verraste reacties naderhand... Ik voelde mij zowaar een piepklein beetje een artiest! Opnieuw heb ik verder besloten hier een vervolg aan te geven. In welke vorm ik het dit maal ga gieten, zou ik op dit ogenblik nog niet weten, maar voor nu ben ik in ieder geval blij dat ik ten minste niet heb gewacht tot later..."